Το καθαρό εισόδημα στενεύει. Ακριβώς τώρα φαίνεται τι αξίζει πραγματικά ένας τόπος.

Είναι ξανά οι μικρές προτάσεις που μένουν. Μια μητέρα στο ταμείο, που κάνει γρήγορα έναν λογαριασμό, προτού μπει το δεύτερο πακέτο καφέ στον πάγκο. Ένας τεχνίτης μάστορας, που μου δείχνει στην επίσκεψη στην επιχείρησή του αυτή τη βδομάδα τα βιβλία παραγγελιών, γεμάτα μέχρι βαθιά μέσα στην επόμενη χρονιά, και παρ’ όλα αυτά λέει πρώτα ότι δεν τον απασχολεί η παραγγελία, αλλά το ερώτημα τι του κοστίζει κάθε νέος εργαζόμενος, προτού αυτός κάνει την πρώτη χειραψία.

Αυτό δεν είναι ένα κλίμα από την τηλεόραση. Αυτή είναι η έγνοια σε μια ολότελα συνηθισμένη εργάσιμη μέρα στο Papenburg.

Αυτή τη βδομάδα αυτή η έγνοια απέκτησε επίσης έναν επίσημο αριθμό.

Ο κόσμος στέλνει τον λογαριασμό, η χώρα συζητά

Οι Wirtschaftsweisen, το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων (Sachverständigenrat) της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, παρουσίασαν την εαρινή τους έκθεση. Υποδιπλασιάζουν την αναμενόμενη ανάπτυξη για φέτος, από 0,9 σε 0,5 τοις εκατό. Και λένε μια πρόταση που πονάει πολλούς: Χωρίς μεταρρύθμιση οι κοινωνικές εισφορές αυξάνονται από 42,3 τοις εκατό σήμερα σε 45,4 τοις εκατό το έτος 2030 και σε σχεδόν 50 τοις εκατό το έτος 2040.

Μεταφρασμένο αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Για κάθε επιχείρηση αυξάνονται τα κόστη, προτού πουληθεί το πρώτο προϊόν. Και για κάθε οικογένεια μένουν στο τέλος του μήνα λιγότερα. Όποιος ζει από τη ναυπηγική, τους προμηθευτές και τον τουρισμό, ξέρει αυτή τη μηχανική. Μια απόφαση στο Berlin ή στις Βρυξέλλες καταλήγει μερικούς μήνες αργότερα ως χειροπιαστό ερώτημα σ’ ένα τραπέζι κουζίνας στο Aschendorf, στο Bokel ή στο Obenende.

Τι δεν μπορεί να αλλάξει μια δήμαρχος

Τώρα είμαι ειλικρινής μαζί σου, ακόμη κι αν στην προεκλογική εκστρατεία θα ήταν πιο βολικό να ισχυριστώ το αντίθετο. Για τις εισφορές σύνταξης, φροντίδας και ασφάλισης υγείας αποφασίζει το Berlin, όχι το δημαρχείο. Μια δήμαρχος δεν γυρίζει αυτές τις βίδες. Όποιος σου υπόσχεται κάτι άλλο, σου πουλάει αέρα.

Και παρ’ όλα αυτά δεν μένω στην απ’ έξω. Μια γνώμη πάνω σ’ αυτό την έχω και βέβαια. Μια χώρα που αφήνει τις εισφορές της να τρέχουν προς το 50 τοις εκατό, παίρνει από τις επιχειρήσεις της την ανάσα και από τις οικογένειές της τον αέρα για να αναπνέουν. Εκεί χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, και μάλιστα σύντομα. Το να μένω στην απ’ έξω είναι ο βολικός δρόμος. Στάση σημαίνει να το λες αυτό, ακόμη κι όταν δεν το αποφασίζω η ίδια.

Τι έχουμε στο Papenburg και βέβαια στο χέρι μας

Εδώ έρχεται το κομμάτι που με αφορά πραγματικά ως δήμαρχο. Όσο πιο ακριβός γίνεται ένας τόπος απ’ έξω, τόσο περισσότερο αποφασίζει αυτό που εμείς επιτόπου διαμορφώνουμε οι ίδιοι. Και εκεί η επιρροή μου είναι μεγάλη.

Ταχύτητα πρώτα. Όταν μια επιχείρηση στο Papenburg θέλει να μεγαλώσει, τότε μια άδεια δεν επιτρέπεται να μένει μισό χρόνο στο ντουλάπι με τους φακέλους. Η ταχύτητα της διοίκησης είναι μετρητά χρήματα, ιδιαίτερα όταν τα κόστη αλλού αυξάνονται. Γι’ αυτό η σταθερή μου δέσμευση: ένας σταθερός άνθρωπος επαφής για κάθε επιχείρηση, από το πρώτο αίτημα μέχρι την άδεια. Ένα νούμερο, ένα πρόσωπο, μια καθαρή απάντηση.

Μετά εγγύτητα. Επισκέπτομαι κάθε βδομάδα μια επιχείρηση στο Papenburg, πενήντα τον χρόνο, σταθερά στο ημερολόγιο και όχι μόνο στην προεκλογική εκστρατεία. Γιατί καταλαβαίνω ένα πρόβλημα μέσα στο εργοστάσιο καλύτερα απ’ ό,τι από μια σκηνή.

Και τέλος αγοραστική δύναμη. Όταν οι οικογένειες έχουν καθαρά λιγότερα, μετράει κάθε ευρώ που μένει στο Papenburg αντί να φεύγει με τη μετακίνηση. Δυνατές επιχειρήσεις επιτόπου είναι θέσεις εργασίας επιτόπου. Αξιόπιστη φροντίδα παιδιών φροντίζει ώστε και οι δύο γονείς να πηγαίνουν στη δουλειά, όταν το θέλουν αυτό. Όλα αυτά τα στηρίζει μια δυνατή οικονομία. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στέκονται οι παιδικοί σταθμοί, ο χώρος κατοικίας και οι σύλλογοι, και μαζί μ’ αυτά η ποιότητα ζωής των κατοίκων του Papenburg.

Möglichmacher σημαίνει να παραδίδεις, όταν γίνεται δύσκολο

Σε πάνω από 25 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας, από τα οποία 8 χρόνια στην υπηρεσία οικονομικής ανάπτυξης αυτής της πόλης, έμαθα πού βρίσκεται αυτός ο μοχλός. Όχι από το εγχειρίδιο, αλλά από εκατοντάδες συζητήσεις με ανθρώπους που το πρωί ξεκλειδώνουν πρώτοι το εργοστάσιο.

Την έκθεση από το Berlin δεν την αλλάζω. Τον δρόμο, το πόσο καλά μπορεί μια επιχείρηση στο Papenburg να δουλεύει και να μεγαλώνει, αυτόν τον διαμορφώνω. Ακριβώς γι’ αυτό στέκομαι. Και επειδή είμαι ανεξάρτητη και δεσμευμένη σε κανένα κόμμα, μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου αυτή τη στάση.

Möglichmacher δεν είναι όποιος παραπονιέται για τη μεγάλη κρίση. Möglichmacher είναι όποιος φροντίζει ώστε μπροστά στην ίδια του την πόρτα να προχωράνε παρ’ όλα αυτά τα πράγματα.

Το Papenburg μπορεί περισσότερα. Ακόμη κι όταν ο άνεμος απ’ έξω γίνεται πιο τραχύς.

Πώς φαίνεται αυτό σ’ εσένα, στην επιχείρησή σου, στο τραπέζι της κουζίνας σου; Γράψε μου ελεύθερα, με e-mail ή μέσω της φόρμας επικοινωνίας. Διαβάζω και απαντώ.